หนังรอมคอม A24 ว่าด้วยโลกหลังความตายที่ไม่ใช่นรก สวรรค์ หรือความว่างเปล่า กลับเป็นสถานีรถไฟ ให้ได้เลือกชีวิตใหม่ในโลกอื่นที่อยากอยู่ แต่ถ้าตัดสินใจแล้ว จะย้อนกลับไม่ได้

เลือกยากมาก …

.

.

แต่สถานการณ์ของนางเอก ยากกว่า เพราะต้องเลือก “ความรัก” ระหว่าง “รักแรก ลืมยาก” ที่ไม่เคยได้มีโอกาสใช้ชีวิตด้วย หรือ“รักแท้” ที่สร้างครอบครัวมาด้วยกัน 60 ปี สำหรับคนที่จะมาอยู่ข้าง ๆ กันในโลกหน้า

.

.

คอนเซ็ปมันชวนคิดให้เยอะมาก แต่ด้วยความที่เป็นรอมคอม หนังเลยอยากขายความฟิลกู้ด จึงออกมาให้ดูง่าย ไม่กล้าฉีก หรือเล่นแง่มุมให้เกิดพื้นที่ถกเถียงระหว่างคนดูเท่าไหร่ เลยรู้สึกว่ามันเกือบจะจืด

.

.

แต่สิ่งที่ประคับคองหนังเลย คือความรู้สึกอบอุ่นที่หนังตั้งใจจะมอบให้จริง ๆ ในคุณค่าของความรัก เวลา ชีวิต และความหวาดกลัวต่อความรู้สึกที่จะต้อง “สูญเสีย” ปนกับความกลัวสิ่งที่จะกลายเป็น ”นิรันดร์” สัมผัสได้จากทั้งบท งานภาพ เสียง การแสดง หนังอยากให้รู้สึกอะไร เราก็รู้สึกแบบนั้นเลย

.

.

สิ่งที่น่าเสียดาย คือสุดท้ายหนังมันจะมีความหมายมากกว่ามั้ย ? ถ้าตัวหนังกล้าเลือกจบตั้งแต่นางเอกยอมรับในการที่จะเริ่มใหม่โดยไม่ต้องกดดันว่าจะเลือกใครต่อ การได้อยู่เพื่อเก็บความทรงจำที่น่ายินดีไว้ ปล่อยวางในสิ่งที่จบไปแล้ว เป็นเหมือนการ ให้เกียรติทั้งตัวละครและคนดู ที่จะซื่อสัตย์ ยอมรับในการเติบโต อาจจะหน่วง แต่มันดูเป็นทางลงที่สบายใจกว่าหรือเปล่า ?

.

.

ในโลกความจริง ชีวิตและความรักงดงามได้เพราะมันมี “วันหมดเวลา”

แต่หากสิ่งเหล่านี้กลายเป็นนิรันดร์และคงอยู่ตลอดไป มันจะยังงดงามอยู่จริงไหม?เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการ

.

.

หากหนังกล้าจะจบลงในจุดที่นางเอกยอมรับการเริ่มใหม่ โดยไม่ต้องยึดติดว่าจะเลือกใครมันคงจะตราตรึงกว่าที่เป็นอยู่ บางที “ความนิรันดร์” ที่เราโหยหา อาจเป็นสิ่งเดียวที่ทำลาย ”คุณค่า“ ของทุกความรู้สึกที่เราเคยมีไปจนหมดสิ้น?

@vaneevermore